کودکانی که بر اثر حوادث دچار آسیب های جسمی، روحی، عملکردی و حتی از دست دادن جانشان می شوند ذهن و احساس جامعه را به شدت درگیر می کنند اما متاسفانه همین شدت کمی و کیفی حوادث تاب آوری جامعه در قبال این اخبار و اتفاقات را به طور نادرستی افزایش داده و راه مهم دغدغه های ایمنی را به سوی بی تفاوتی به بیراهه کشانده است. برای برگشت از این بیراهه در وهله اول ایمن سازی محیط زندگی کودکان با تکیه بر آگاهی بخشی والدین و پس از آن آموزش از سنین کودکی باید مورد توجه سازمان های امدادی و سازمان های مردم نهاد قرار گیرد و موارد مهمی که باعث ایستایی یا حرکت تدریجی ارتقای فرهنگ ایمنی در کشورمان شده است با سرمایه گذاری آموزشی از دوران کودکی به مرور حل شوند. نبود برنامه ریزی و سازکار مدون در آموزش های ایمنی، نبود آموزش های دوره ای و تمرین نداشتن خانوادگی پس از آموزش و به فراموشی سپردن آموزش ها یکی از موانعی است که با آن مواجه هستیم و از سوی دیگر والدینی را داریم که در یاد دادن نکات ایمنی به کودکان افراط و تفریط به خرج داده و با ایجاد ترس شدید حس اعتماد به نفس کودک را گرفته و یا با بی اهمیت نشان دادن خطرات جسارت کودک را در حد غیرمعقولی افزایش می دهند.الگوبرداری کودک از والدین و حتی آشنایان نزدیک در رفتارهای ناایمن و اهمیت ندادن به مشاوره های روانشناسی در نحوه آموزش و ارتباط با کودک و باز هم نقش خانواده و دوستان به طور جدی در استمرار عمل به آموزه های ایمنی مطرح است که گاها با تمسخر کودکان باورها و اشتیاق آنان را از بین می برند. کنترل اخبار و اطلاعات  نیز از موارد مهم دیگری است که در این مقاله به آن می پردازیم.