رانندگان،سرنشینان و عابران پیاده مهمترین اجزای عامل انسانی می بـاشند کـه بیشترین تأثیر و سهم را در بروز تصادفات رانندگی دارا هستند، این اجزا طیف گـستـرده ای از جـامعه را شـامـل مـی شـوند که از نظر جنس، سن ، شغل ،شخصیت و دانش و اطـلاعـات دارای تنـوع و پیچیدگی هایی بوده کـه انجـام اقـدامـات موثـر روی ایـن گـروه را دشـوار ساخته است.
در بین اقدامات طبقه بندی شده در زمینه افزایش ایمنی ترافیک و حمـل و نقـل که آموزش، مهمترین و موثرترین اقدام است که باهدف افزایش دانش، اطلاعات و آگاهی در قدم اول و تغییر نگرش، باور و رفتار در قدم دوم می تواند مـاندگارتـرین اقـدام در جهـت افـزایـش ایـمنی بـاشد. سـرمـایه گـذاری در زمینه آموزش و تعامل بیـن ارگان های ذیـربط، تبـدیل آمـوزش هـای بئالـقوه بـه بـالفـعل و آگـاهی دادن به افراد در زمینه رفتارهای صحیح ترافیکی ، همه و همه می توانند یکی ازمهمترین ارکان کاهش ناهنجاری های ترافیک و تصادفات وتلفات ناشی از آن بـاشند. آن چـه مسـلم اسـت آمـوزش های فـوق در سطـح پـایه به عهـده وزارت آمـوزش و پـرورش و سطوح بالاتر برعهده وزارت علوم و فناوری و در سطح همگانی بر عهده رسانـه های جمعی بـا تعامل پلیـس راهنمـایی و رانندگی ناجا می باشد. امروزه در اغـلب کـشورهـای دنیـا بـه مسـاله ایمن سـازی و آمـوزش در ایئن زمیـنه خصوصا کودکان بـه عنوان یک پدیده حسـاس اجتماعی از دیدگاه اقتصادی و امنیتی و رفاهی نگاه می شود زیرا در صورت عدم تحقـق ایـن مـوضـوع تبعـات و آثـار منفی ناشی از تلفات جانی و خسارات مالی آن گریبان گیر مسائل اجتماعی واقتصادی کشور خواهد شد. دراین مقاله سعی بر آن شده اسـت که راه های مختلف آموزش به کـودکان در زمیـنه ایـمنی تـرافیک را ارزیـابی و اثراث کاهش تصادفات در محدوده ورودی مدارس در شهر تهران را مورد ارزیابی قرار دهد.