از گذشته های دور هر ملتی فرهنگ و آداب و رسوم خاص خود را داشته و برخی از آن باورها تا به امروز پا بر جا مانده اند. در ایران باستان مردم روزهای خاصی از سال را به جشن و سرور می پرداختند. گروهی از جشن های ایرانی جشن های آتش بودند آتش در بین اقوام آریایی مورد احترام و مقدس بوده است که برخی از آنها تا به امروز باقیمانده اند مانند چهارشنبه سوری که در آخرین چهارشنبه سال برپا میشود. در این که چرا چهارشنبه از بعد از اسلام زمان دقیق آن نامعلوم است برای این جشن انتخاب شده نظرات مختلفی ارائه شده است. برپایی آتش در این روز برای گرم کردن زمین و از بین بردن سرما و پژمردگی بوده است. ایزد رپیثوین هنگامی که دیو زمستان به جهان یورش می آورد به زیر زمین می رود و آبها را گرم نگه می دارد تا گیاهان زنده بمانند.علاوه بردانستن پیشینه جشن سوری، چهارشنبه سوری جنبه دیگری به عنوان یک رویداد کارناوالی دارد. این جنبه از مراسم چهارشنبه سوری تا کنون چندان مورد توجه قرار نگرفته است. کارناوال نوعی خرده فرهنگ انتقادی است که آیین ها و آداب آن،هنجارهای حاکم را به پرسش می گیرند. میخائیل باختین آن را به اعتراض و رهایی مردم پیوند می دهد. چهارشنبه سوری علی رغم اینکه جشنی مردمی است و امروزه جنبه حکومتی ندارد اما ویژگی های نمادینی دارد. رویداد کارناوالی زمانی رخ میدهد که مردم با شکستن تابوها می کوشند تا هویت خود را ازطریق یک نمایش اجتماعی قوی به دست آورند.